Six - une

Oui, un pastiche, quoi.

Merci pour ce post, qui peut-être a été plus dur à composer...<br />  <br /> En fait, on voyait au musée (et on y voit toujours) une vidéo avec des scènes du traitement au laser, pas une prise en direct.Je n'aime pas la cage grise et sombre de l'étage-balcon. Elle y sont comme séquestrées, elles qui sur l'Acropole respiraient amplement par la droite et par la gauche. Et à plus forte raison j'ajoute ici le poème bien connu, et très cavafien, de Kiki Dimoula:<br /> Βρετανικό μουσείο (Ελγίνου μάρμαρα)<br /> Στην ψυχρή του Μουσείου αίθουσα την κλεμμένη, ωραία, κοιτώ μοναχή Καρυάτιδα. Το σκοτεινό γλυκύ της βλέμμα επίμονα εστραμμένο έχει στο σφριγηλό του Διονύσου σώμα (σε στάση ηδυπαθείας σμιλευμένο) που δυό βήματα μόνον απέχει. Το βλέμμα το δικό του έχει πέσει στη δυνατή τής κόρης μέση. Πολυετές ειδύλλιον υποπτεύομαι τους δυό αυτούς να 'χει ενώσει. Κι έτσι, όταν το βράδυ η αίθουσα αδειάζει απ' τους πολλούς, τους θορυβώδεις επισκέπτες, τον Διόνυσο φαντάζομαι προσεκτικά απ' τη θέση του να εγείρεται των διπλανών γλυπτών και αγαλμάτων την υποψία μην κινήσει, κι όλος παλμό να σύρεται τη συστολή της Καρυάτιδας με οίνον και με χάδια να λυγίσει.<br /> Δεν αποκλείεται όμως έξω να 'χω πέσει. Μιαν άλλη σχέση ίσως να τους δένει πιο δυνατή, πιο πονεμένη: Τις χειμωνιάτικες βραδιές και τις εξαίσιες του Αυγούστου νύχτες τους βλέπω, απ' τα ψηλά να κατεβαίνουν βάθρα τους, της μέρας αποβάλλοντας το τυπικό τους ύφος, με νοσταλγίας στεναγμούς και δάκρυα τους Παρθενώνες και τα Ερεχθεία που στερήθηκαν στη μνήμη τους με πάθος ν' ανεγείρουν.<br /> [πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ίκαρος, Αθήνα 2005 , σ. 36-37]